even wennen

Ik begin al behoorlijk gewend te raken aan het leven hier in Bolivia. Diegene die mij een beetje kennen weten dat ik niet zo gek ben op beestjes. In Bolivia zijn echter overal beestjes…Een van de eerste dagen dat ik hier was kreeg ik meteen een vuurdoop. Ik werd namelijk wakker met allemaal muggebulten. In de badkamer werd ik verrast met een gigantische kakkerlak. Toen ik vervolgens mijn zak met cornflakes opende en in mijn bordje deed, bleek deze vol te zitten met kleine miertjes en toen ik ‘s middags in het restaurant ging eten vloog er een vlieg in mijn drinken…

 

Ook moet ik wennen aan het eten. Ze eten hier veel rijst en vlees en zo goed als geen groente. Ook eten ze vaak rijst en aardappels of patat samen. Alles wordt eerst gebakken met heel veel olie en ze doen er graag een sausje bij van mayonnaise gemengd met ketchup. Niet echt een gezond dieet dus! Terwijl ik dit aan het schrijven ben verlang ik naar aardappels, groente en een gehaktbal... Waar ik wel heel gelukkig mee ben is het ijs en gebak dat je hier redelijk goedkoop kan halen. Het is een treat om naar het plein in de stad te gaan voor een heerlijke chocoladecheescake of een gigantisch ijsje. Niet alleen maar afzien dus…

Ik heb vorige week een nieuw rooster gekregen en ik zal nu voornamelijk op het jongenshuis gaan werken en bijna niet meer op het meisjeshuis. Er zijn zo’n 25 jongens op het jongenshuis dus een heleboel nieuwe gezichten en namen om te leren kennen (de jongen op deze foto is de jongste). Ik heb nu drie keer gewerkt op het jongenshuis en ik merk dat de jongens iets makkelijker in het contact zijn en iets meer geduld hebben met mijn gebrekkige Spaans. Het is wel apart om je te realiseren dat dit jongens zijn die op de straat geleefd hebben en een heel ander leven gehad zouden hebben als zij niet in het opvanghuis terecht hadden gekund. 

Toch is hun leven nu ook verre van ideaal. Het lijkt me moeilijk om niet bij je ouders terecht te kunnen voor liefde, zorg en aandacht. Het zijn jongens die letterlijk aan de kant gezet zijn en als vuilnis behandeld zijn en geleefd hebben. Dat doet iets met je zelfbeeld. Soms zie ik een van hen treurig voor zich uit kijken en dan vraag ik me af wat er in hun gedachten omgaat. Dat zijn momenten dat ik graag even naast ze zou gaan zitten voor een praatje, maar dat lukt dus niet met de taal en dat is dan wel frustrerend. Er werken te weinig mensen om echt op een dieper niveau in deze jongens te investeren. Het personeel draait shifts dus de jongens zien steeds andere mensen, die voor kortere of langere tijd blijven. De mensen die werken moeten hun aandacht verdelen over 25 jongens. Dit alles maakt het moeilijk voor de jongens om een diepere band op te bouwen met het personeel en om hen echt in vertrouwen te nemen. Er blijft dus nog een nood….

Het is daarom des te bijzonderder om te zien hoe de liefde en praktische zorg die de jongens krijgen toch een groot verschil maakt en hoe ze lol kunnen maken met elkaar. Het volgende filmpje heb ik een paar weken terug gemaakt en is interessant voor diegene die het filmpje hebben gezien dat in mijn eerste post staat onderaan dit blog (vanaf minuut 19.00) en dat ik ook in de kerk heb laten zien. De jongen die aan het dansen is is namelijk dezelfde jongen als de jongen uit het filmpje (ik heb ook kort iets over hem geschreven in mijn vorige post).