Vorige week heb ik afscheid genomen van iedereen in Santa Cruz. Het is een bijzondere tijd geweest! Vrijdag zijn Claartje en ik begonnen met reizen. Helaas ging niet alles helemaal zoals gepland. Ons vliegtuig naar Sucre werd twee dagen achter elkaar na lang wachten op het vliegveld gecancelled. Dit maakte het voor ons onmogelijk om op tijd in Sucre te zijn voor onze bus naar Potosi en het vervolg van onze reis naar Uyuni. Uiteindelijk was de enige optie om naar La Paz te vliegen en vanauit daar met de nachtbus naar Uyuni te gaan. Toen wij na een leuke dag in La Paz aankwamen bij de busmaatschappij waarmee we zouden vertrekken bleek dat de stoelnummers die op onze voucher stonden al bezet waren en dat zij niets van onze komst wisten. Gelukkig na wat heen en weer bellen bleken we toch mee te kunnen.Toen ik echter het bordje las wat in het kantoor hing wist ik niet meer zo zeker of ik nog wel met de bus mee wilde. Er stond namelijk met grote letters dat de bus drie keer door water heen zou rijden en dat ze vanwege de ¨terrible¨ staat van de wegen niet kunnen garanderen dat we geen pech krijgen en dat mocht ons iets overkomen dat zij daarvoor geen verantwoordelijkheid dragen. We zijn toch maar meegegaan en na 10 uur hutsend en klutsend in de bus zijn we in Uyuni aangekomen. Dit bleek een soort spookstadje te zijn op grote hoogte en ver van de bewoonde wereld. Nergens was ook maar iets groens te bekennen en overal stonden huizen gebouwd van beton of steen, soms in ernstige staat van verval.Ook waren sommige plekken bezaaid met afval.
De driedaagse tour die wij de volgende dag begonnen was geweldig mooi, maar wel een beetje zwaar. We reden met een jeep door ruig landschap tussen de 4000 en 5000 meter hoogte. Ik had niet door hoe sterk de zon was dicht bij de evenaar op grote hoogte dus mijn gezicht was al snel zwaar verbrand. Dit in combinatie met hoofdpijn en weinig zuurstof vanwege de hoogte, vlagen van buikpijn, een koortsig gevoel vanwege het verbranden, ogen die ernstig geïriteerd waren en voortdurent traanden, ijzige kou, weinig slaap en een gebrek aan ¨natuurlijke¨ toileten omdat er nergens iets groeide, maakten dat het soms behoorlijk afzien was! Op de derde dag heb ik toch maar een hoogtepilletje genomen en dat hielp gelukkig.
De omgeving was prachtig en soms erg ruig zoals je op de foto´s kan zien. Op sommige momenten leek het alsof wij rondreden door planeet mars, afgezien dan van de blauwe lucht.
Na nog een nacht hutsen en klutsen in de nachtbus zijn we vanochtend aangekomen in La Paz waar wij heerlijk uit hebben kunnen rusten. We zijn een hoop mooie ervaringen en interessante ontmoetingen rijker.
 |
| Treinkerkhof |
 |
| De zoutvlakten, een enorm landschap van alleen maar zout. | |
|
 |
| Aankomst ´s avonds in ons hotel gemaakt van zout |
 |
| Ons tweede hostel op 5000 meter hoogte, waar geen kachel aanwezig was... |
 |
| Landschap dat mij doet denken aan een dode planeet. |
 |
| Op het bordje in de verte staat ¨toilet¨. Wij waren altijd blij zo´n bordje te zien in deze vlakte. |
