Toen ik donderdagmiddag het vliegveld van Santa Cruz uitging leek het alsof er een warme fohn in mijn gezicht blies, alles was stoffig, plakkerig en warm. De eerste dagen heb ik met Iris en Joel opgetrokken. Zij hebben mij o.a. meegenomen naar een restaurant waar ik kon kiezen uit typische gerechten uit Santa Cruz, voornamelijk rijst met vlees, of barbecue met o.a. hart en ingewanden en allerlei niet thuis te brengen vlees. Daar heb ik me maar nog niet aan gewaagd...
Op zondagavond ben ik naar het personeelshuis verhuisd dat op het moment omgebouwd wordt tot reintergratiehuis voor de meisjes. Over twee weken komen hier ook drie voormalig straatmeisjes wonen, die hun opleiding hebben afgerond en nu de laatste fase van hun verblijf met operation restoration in zullen gaan. In de foto zie je mijn kamer, waar ik nu alleen slaap, maar waar binnenkort ook twee Nederlandse meisjes zullen komen wonen.
Er is hier ook een jong stel dat een opleiding doet voor digitale media. Ik ben samen met hen en met Roger & Isha (de oprichters van operation restoration) naar de verschillende huizen voor de jongens en meisjes gegaan waar zij foto's en fimpjes hebben gemaakt. Zo heb ik meteen een heleboel gezien. Ook mag ik een aantal van hun foto's voor mijn blog gebruiken.
Op donderdag zijn we 's morgens en 's avonds de straat opgegaan. Dit was behoorlijk heftig, omdat je geconfronteerd wordt met de realiteit waarin deze jongeren leven en ziet wat het leven op de straat met hen doet. Ik moest af en toe mijn tranen inslikken.
Als we in de avond net aankomen zit er een jongetje op de grond tegen de muur, met een potje lijm voor zijn neus. Hij ziet er vies uit, zijn kleren zijn gescheurd en hij zit voorovergebogen, met zijn ogen naar de grond. Iedereen loopt hem voorbij. Larry, een van de teamleden, loopt echter naar hem toe. Hij gaat naast hem zitten, slaat zijn arm om hem hen en maakt een praatje met hem. Het jongetje leeft langzaam op. Wanneer er meer mensen van het team aankomen, komen er ook verschillende straatjongeren bij.
Sommige van hen zijn helemaal high van de drugs. Ze zitten onder de littekens en kijken glazig uit hun ogen, maar door de drugs zijn ze erg opgetogen en een van hen gaat spontaan zijn "getuigenis" vertellen voor de camara. Allemaal willen ze graag op de foto, het liefst samen met leden van het team. Ook houden ze ervan om knuffels te geven aan de mannelijke leden van de team. Het jongetje dat op de grond lag doet nu ook mee en lacht nu af en toe. Het is een bijzonder schouwspel en mensen die langsrijden kijken onze kant op, waarschijnlijk zich afvragend wat zich hier nu allemaal afspeelt.
De volgende avond gaan we naar het jongenshuis. Er is die avond een dienst. De jongens maken zelf muziek. Na afloop van de dienst gaan ze omstebeurt achter het drumstel. Een jongetje doet allerlei gekke dansjes waar ze allemaal een hoop lol om hebben. Het blijkt het jongetje te zijn dat ik in de video in mijn vorige post heb laten zien. Hij is namelijk de straat afgekomen en woont nu ook in het jongenshuis. Hij bleek open tbc te hebben en moest naar het ziekenhuis voor behandeling. Als hij niet van de straat was gegaan dan had hij nu niet meer geleefd...
Donderdag ben ik met Suzette naar het meisjeshuis gegaan waar ik zal gaan werken (in de foto hier boven zie je het prachtige uitzicht vanuit dit huis). Het is voor de meisjes nog moeilijker om van de straat af te komen dan voor de jongens. Ook lopen ze vaak weer weg als ze eenmaal in het huis zijn. Ze werken al vanaf hele jonge leeftijd in de prostitutie, wat voor hen een manier is om makkelijk aan geld te komen. Ze zijn emotioneel zeer beschadigd en vaak instabiel, waardoor ze soms impulsieve beslissingen nemen. Op het moment zijn er 7 meisjes in het meisjeshuis, waarvan er dus drie gaan verhuizen naar het voormalig personeelshuis, waar ik woon. Ik vind het moeilijk om contact met de meisjes te maken omdat ik de taal niet spreek. Af en toe probeer ik stuntelig een zinnetje te zeggen. Gelukkig blijven ze vriendelijk en geduldig.
De meisjes houden erg van dansen en in de middag laten ze mij verschillende dansen zien. Op een gegeven moment pakken twee van de meisjes allebei een mooie lange rok, waarmee ze verlegen een dans ten uitvoer brengen. Ook proberen zij mij dansstapjes te leren, zo krijg ik een cursus streetdance en salsa dans van hen.
Op de terugweg laat Suzette mij zien hoe ik moet reizen. Eerst moet ik een stukje op een zandweg lopen, die met een regenbui in een enorme modderpoel verandert. Vervolgens moet ik een taxi nemen, die zoveel mogelijk mensen onderweg oppikt, dat betekent dat je achterin met z'n vieren zit en voorin met z'n drieen, volledig op elkaar geplakt dus. Ik moet dan overstappen naar een busje, waar iedereen ook op elkaar geplakt staat. Er zijn geen haltes, dus je moet goed opletten wanneer je eruit moet en dan heel hard "pare por favor" roepen. Als de chaufeur je niet hoort dan rijdt hij gewoon door....
